Historyczne pocztówki z widokiem Chorzowa II w cyfrowym rozszerzeniu – nr 7. Fragment wystawy prezentowanej podczas wydarzenia zorganizowanego w partnerstwie lokalnym – „CWAJKA – MIJESCE POD SŁOŃCEM. TAJEMNICE…” opracowanego w trakcie realizacji projektu „Relacje pARTnerskie” w programie Narodowego Centrum Kultury „Dom Kultury + Partnerstwo Lokalne. Edycja 2024”
Historyczne pocztówki z widokiem Chorzowa II w cyfrowym rozszerzeniu – nr 6. Fragment wystawy prezentowanej podczas wydarzenia zorganizowanego w partnerstwie lokalnym – „CWAJKA – MIJESCE POD SŁOŃCEM. TAJEMNICE…” opracowanego w trakcie realizacji projektu „Relacje pARTnerskie” w programie Narodowego Centrum Kultury „Dom Kultury + Partnerstwo Lokalne. Edycja 2024”
Historyczne pocztówki z widokiem Chorzowa II w cyfrowym rozszerzeniu – nr 5. Fragment wystawy prezentowanej podczas wydarzenia zorganizowanego w partnerstwie lokalnym – „CWAJKA – MIJESCE POD SŁOŃCEM. TAJEMNICE…” opracowanego w trakcie realizacji projektu „Relacje pARTnerskie” w programie Narodowego Centrum Kultury „Dom Kultury + Partnerstwo Lokalne. Edycja 2024”
Historyczne pocztówki z widokiem Chorzowa II w cyfrowym rozszerzeniu – nr 4. Fragment wystawy prezentowanej podczas wydarzenia zorganizowanego w partnerstwie lokalnym – „CWAJKA – MIJESCE POD SŁOŃCEM. TAJEMNICE…” opracowanego w trakcie realizacji projektu „Relacje pARTnerskie” w programie Narodowego Centrum Kultury „Dom Kultury + Partnerstwo Lokalne. Edycja 2024”
Historyczne pocztówki z widokiem Chorzowa II w cyfrowym rozszerzeniu – nr 3. Fragment wystawy prezentowanej podczas wydarzenia zorganizowanego w partnerstwie lokalnym – „CWAJKA – MIJESCE POD SŁOŃCEM. TAJEMNICE…” opracowanego w trakcie realizacji projektu „Relacje pARTnerskie” w programie Narodowego Centrum Kultury „Dom Kultury + Partnerstwo Lokalne. Edycja 2024”
Historyczne pocztówki z widokiem Chorzowa II w cyfrowym rozszerzeniu – nr 2
Fragment wystawy prezentowanej podczas wydarzenia zorganizowanego w partnerstwie lokalnym – „CWAJKA – MIJESCE POD SŁOŃCEM. TAJEMNICE…” opracowanego w trakcie realizacji projektu „Relacje pARTnerskie” w programie Narodowego Centrum Kultury „Dom Kultury + Partnerstwo Lokalne. Edycja 2024”
Historyczne pocztówki z widokiem Chorzowa II w cyfrowym rozszerzeniu – nr 1
Fragment wystawy prezentowanej podczas wydarzenia zorganizowanego w partnerstwie lokalnym – „CWAJKA – MIJESCE POD SŁOŃCEM. TAJEMNICE…” opracowanego w trakcie realizacji projektu „Relacje pARTnerskie” w programie Narodowego Centrum Kultury „Dom Kultury + Partnerstwo Lokalne. Edycja 2024”
Pracujemy wspólnie nad nowymi scenariuszami przekształcania tradycyjnych domów kultury w dynamiczne, inkluzywne i twórcze przestrzenie. Chcemy, by miejsca te stały się nie tylko centrami kultury, rozrywki i spędzania czasu wolnego, ale także platformami dla społeczności lokalnej, umożliwiającymi spotkania, wymianę i współtworzenie.
Głównym zadaniem domów kultury jest zwiększanie uczestnictwa w kulturze wśród mieszkańców. Większość instytucji realizuje to zadanie poprzez organizację wydarzeń kulturalnych, w których społeczność lokalna może uczestniczyć jako widz, oraz realizację działań edukacyjnych, podczas
których mieszkańcy mogą zdobywać nowe umiejętności. W ostatnich latach część domów kultury zaczyna poszerzać swoją misję. Coraz częściej wspierają
oddolne inicjatywy mieszkańców. Mieszkańcy organizują i prowadzą wydarzenia dla innych w ramach wolontariatu, a dom kultury wykorzystuje swoje zasoby (pracowników, pomieszczenia, sprzęt, budżet), aby im pomóc. Instytucje w coraz większym stopniu wsłuchują się w potrzeby
mieszkańców i uwzględniają je w swoich działaniach. Część domów kultury korzysta z nowych narzędzi włączania mieszkańców we współdecydowanie – konsultacji społecznych, badania potrzeb czy Rady Programowej.
Instytucje coraz częściej stoją „na dwóch nogach” – zapewniają społeczności lokalnej dostęp do oferty kulturalnej o wysokiej jakości (ten nurt nazywamy roboczo działaniami „od góry”) oraz uwzględniają różnorodne potrzeby mieszkańców w swojej działalności, umożliwiając im realizację tych potrzeb na własną rękę (ten nurt nazywamy roboczo działaniami „od dołu”). Oba podejścia do roli domu kultury nie stanowią odrębnych nurtów. Wręcz przeciwnie – przenikają się nawzajem i
wspierają. Instytucję działającą w takim nurcie nazwaliśmy Społecznym Domem Kultury. Nowe podejście do relacji między instytucją kultury a mieszkańcami nie bierze się znikąd. Jego podstawą są wartości, którymi kierują się osoby pracujące w domach kultury: różnorodność, otwartość, zaufanie, inkluzywność, empatia, szacunek, czy współpraca.
Łącząc doświadczenia animatorów kultury i środowisk, w których pracujemy, wspólnie określiliśmy siedem kluczowych wartości, które są podstawą budowania Społecznego Domu
Kultury.
Społeczny Dom Kultury to miejsce, które jest programowane oddolnie i partycypacyjne. Służy jako platforma dla animacji kultury, gdzie kultura jest dźwignią społecznych relacji. Jest to miejsce, które promuje edukację przez całe życie, wymianę społeczną i kulturową.
Zapraszamy dyrektorów instytucji kultury oraz animatorów i edukatorów, którzy chcieliby wcielać w życie ideę pracy w oparciu o wartości Społecznego Domu Kultury, do dołączenia do nas i współtworzenia tej wizji. Razem możemy przekształcić nasze domy kultury w dynamiczne, inkluzywne i twórcze przestrzenie, które służą naszym społecznościom.
Chorzowskie Centrum Kultury wspiera ideę Społecznego Domu Kultury
Zainteresowanych tematem i szczegółami zapraszamy do kontaktu:
Stowarzyszenie CAL ul. Ludwika Paca 40, 04-386 Warszawa
bohdans@cal.org.pl
Instalacja składa się z dziewiętnastu tub – każda reprezentuje jedną wartość, taką jak np. wolność, szacunek, dobro, mądrość, empatia. Wartości te zostały wybrane na podstawie badania zrealizowanego przez infuture.institute.
W badaniu zapytano najpierw respondentów, czy wierzą, że istnieją wspólne wartości dla wszystkich ludzi (ponad 80% respondentów odpowiedziało, że tak), a następnie poproszono ich o wskazanie, które z wartości respondenci uznają za najważniejsze. Dziewiętnaście wartości z największą liczbą wskazań zostały uwzględnione w instalacji. Dodatkowo, każdej z wartości przyporządkowany został odpowiedni hashtag, dzięki czemu instalacja jest „żywa”. Za każdym razem, gdy na Twitterze publikowany jest post zawierający określony hashtag odwołujący się do danej wartości, tuba, która jest przyporządkowana do tego hasła rozbłyska białym światłem.
To rodzaj reagującej formy – świetlnej palisady, która pozwala na żywo obserwować obecność wskazanych wartości w sieci.
Instalacja nawiązuje do książki „Summa technologiae” Stanisława Lema, w której ten światowej sławy pisarz science-fiction zastanawia się, jak można wyobrazić sobie przedmiot socjologii cybernetycznej.
Projekt jest jednym z elementów filaru programowego Instytutu Adama Mickiewicza „Lem i myślenie o przyszłości”, którego celem jest promocja twórczości Stanisława Lema oraz polskiej myśli futurologicznej wśród zagranicznych odbiorców. Instalację podczas Gwangju Design Biennale będzie można oglądać od 1 września do 31 października 2021 roku.
Instalacja ” Do You Feel Connected?” infuture.institute reprezentuje Polskę na koreańskim Gwangju Design Biennale w Pawilonie Międzynarodowym. Wystawa trwa od 1.09 – 31.10.2021″
Kurator: infuture.institute (Natalia Hatalska, Olga Jankowska, Zuzanna Bonecka, Marek Gawdzik, Aleksandra Kulińska, Aleksandra Trapp)
Artystka: Marta Flisykowska
Koordynacja: Olga Jankowska
Wsparcie technologiczne: Stowarzyszenie Robotyków SKALP (Mateusz Dyrda, Patrycja Matejek, Mateusz Witka-Jeżewski, Rafał Rzeczkowski
Organizator: Instytut Adama Mickiewicza
Dofinansowano ze środków Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu
Fragment artykułu zamieszczonego na stronie infuture.institute
Całość można znaleźć tutaj
Temat był oczywisty i bardzo na czasie. Pomimo realizacji wielu spotkań i publikacji w tym zakresie, wciąż pozostaje ważny dla wszystkich działających na polu animacji i edukacji. Nasze działania wymagają przecież spotkań, relacji, bliskości, a obecnie jesteśmy dla siebie „biozagrożeniem” i obowiązuje zasada dystansu społecznego, aby minimalizować możliwość transmisji wirusa.
Na początku poznaliśmy raport Mazowieckiego Instytutu Kultury w Warszawie pn. „Re(animacja) kultury w okresie pandemii” przedstawiony przez Annę Woźniak. Agata Lisowicz-Wala przedstawiła historię Fundacji Herbateka w czasie kryzysu pandemicznego (otwarcie, zamknięcie, planowane otwarcie). Nina Gaba zaprezentowała tegoroczną edycję Rybnickiego Festiwalu Fotografii, który po wielu przygodach organizacyjnych odbył się realnie. Dowiedzieliśmy się m.in. dlaczego dla organizatorów i organizatorek było to tak istotne. Agnieszka Zielona-Mitura przedstawiła działalność Gminnego Ośrodka Kultury w Suszcu, a konkretnie projekt internetowy „Pieśni Cieśli”. Połączył się z nami również Tobiasz Berg, artysta, choreograf, który opowiedział o losie artysty w czasach Covidu porównując system polski i niemiecki (niestety, jest sporo różnic na niekorzyść naszego kraju).
Rozmawialiśmy o sytuacji, w oparciu o przykłady tegorocznych działań animacyjnych (zarówno tych zapośredniczonych przez media wirtualne jak i działań w realnej, fizycznej przestrzeni realizowanych zgodnie z wytycznymi epidemicznymi). Zgodziliśmy się, że trudna jest ich realizacja w tak zmiennych warunkach (luzowanie lub zaostrzanie działań antypandemicznych) co wzmaga niepewność i wymaga elastyczności.
Nowym kontekstem w przestrzeni kultury jest coraz szersze spektrum odpowiedzi animatorów i animatorek na pandemię. Na początku praktycznie wszyscy zatrzymali swoją działalność i, jeśli mogli, przenieśli się (z różnym skutkiem) do internetu. Teraz jest inaczej.
Jedni chcą przede wszystkim chronić siebie, społeczność i swoich odbiorców przed niepotrzebnym ryzykiem, utrzymując większość relacji przez internet. Drudzy wskazują na wagę zdrowia psychicznego, relacji społecznych i wspólnych aktywności, które trzeba jak najszybciej odtworzyć w realu, nawet podejmując ryzyko. Inni eksperymentują z nowymi modelami działań wspólnotowych (przyjęło się nazywać je hybrydowymi), a kolejni noszą specjalne opaski określające stopień relacji fizycznych z osobami spoza najbliższego otoczenia.
Pojawiło się bardzo wiele strategii działań, które również, w pewnym zakresie są pochodną ogólnopolskiej dyskusji o pandemii (czym jest?), o środkach ostrożności (czy są właściwe?) o nowej normalności (czy będzie to zmiana trwała, na gorsze czy na lepsze?).
Częścią naszej dyskusji była odrębna rozmowa o animacji w sieci: jakie zmiany zaszły w animacji w związku z potrzebą przeniesienia się do internetu? Animatorzy zaczęli po prostu robić działania, funkcjonujące w innych kontekstach od dawna (vlogi, stand-upy, webinaria, archiwa cyfrowe, platformy streamingowe, tutoriale, e-learning, lokalne TV, wirtualne spacery i wystawy itp). Realizują to obecnie na niespotykaną dotąd skalę (często kosztem jakości), aby zaistnieć i przypominać o swoim istnieniu. Dla wielu było to doświadczenie otwierające, które uruchomiło nowe obszary aktywności, choć często liczyła się produkcja, a nie komunikacja i odbiór.
Temat kondycji animacji i edukacji kulturowej jest silnie związany z możliwościami społecznych i publicznych instytucji animacji kultury. Istotne aspekty to oczywiście kwestia stanu finansów publicznych w obszarze kultury, samorządowych polityk kulturalnych, autonomii, niezależności i możliwości działania. Czy czekający nas, z pewnością, stan kryzysu i niepewności w 2021 roku będzie skutkował w zwiększeniem potencjału edukacji i animacji kulturowej? Czy zostanie im przypisana większa rola, czy wprost przeciwnie, osłabi – i tak słabowity – system usług społecznych w tym obszarze?
Do wewnątrzśrodowiskowej debaty przebijają się zróżnicowane głosy. Z jednej strony, historie likwidacji instytucji, ograniczania funduszy, nieprzewidywalnych kroków decydentów samorządowych. Z drugiej, różnego typu dobre praktyki i laboratoria, eksperymenty, gdzie tworzą się nowe rozwiązania na przyszłość. Dyskusje można podsumować tak, że kryzys jest i szansą i zagrożeniem dla instytucji animacji kultury. W wielu instytucjach zapanował strach i niemoc wobec niepewnej przyszłości, inne poczuły wiatr w żaglach. Nasza dyskusja dotyczyła tego, czy animatorzy i edukatorki wraz ze swoimi działaniami (w sieci) odnajdą się na nowej mapie pandemicznych i postpandemicznych potrzeb kulturowych i społecznych. Z pewnością czeka nas trudny rok 2021 pod hasłem „stabilnej niestabilności” w świecie VUCA (V = zmienność (ang. volatility); U = niepewność (ang. uncertainty); C = złożoność (ang. complexity); A = niejednoznaczność (ang. ambiguity)).
Pod jeszcze większym znakiem zapytania stoi rok 2022. Czy będzie to „karnawał” zaszczepionych ozdrowieńców, czy re-start organicznej pracy nad środowiskowym i obywatelskim kryzysem cywilizacyjnym? W tej kwestii doszło do ciekawej dyskusji dwóch członków Forum Kraków, bo z jednej strony jest oczekiwanie progresywnych działań animacyjnych i edukacyjnych, a z drugiej strony społeczności potrzebują jeszcze bardziej działań „oczywistych”, kulturalnych imprez, spotkań, festiwali, koncertów, spektakli, zajęć artystycznych.
Duch progresywnej zmiany czy rozrywkowy oddech od pandemii? Jaką rolą odegrają w tej kwestii samorządy? Odpowiedzi nie znamy. Ale analizujemy sytuację i o niej rozmawiamy, a kolejne spotkanie jest planowane na początek przyszłego roku na Dolnym Śląsku. O szczegółach będziemy informować wkrótce!
Data publikacji: 15/10/2020